Definicja sygnału rozogniskowania
„Rozogniskowanie” to ważny wizualny sygnał zwrotny, który może zmienić wzorzec wzrostu rozwijającej się gałki ocznej. Jeśli stymulacja rozogniskowania zostanie zapewniona poprzez noszenie soczewek w trakcie rozwoju oka, oko rozwinie się w kierunku sygnału rozogniskowania, aby osiągnąć emmetropię.
Na przykład, jeśli na rozwijającym się oku zostanie założona soczewka wklęsła, aby uzyskać ujemny efekt rozogniskowania (czyli ognisko znajduje się za siatkówką), aby ostrość padała na siatkówkę, gałka oczna będzie rosła szybciej, co będzie sprzyjać rozwojowi krótkowzroczności. Jeśli założona zostanie soczewka wypukła, oko będzie miało dodatni efekt rozogniskowania, tempo wzrostu gałki ocznej zwolni, a gałka oczna rozwinie się w kierunku nadwzroczności.
Rola sygnałów rozogniskowanych
Stwierdzono, że sygnały defocusu siatkówki obwodowej odgrywają ważną rolę w regulacji wzrostu i rozwoju gałki ocznej, zwłaszcza gdy centralne i peryferyjne sygnały wzrokowe są niespójne, dominują sygnały peryferyjne. Innymi słowy, obwodowe sygnały defocusu mają większy wpływ na regulację emetropizacji niż stan centralnego defocusu!
Naukowcy uważają, że podczas noszenia konwencjonalnych okularów jednoogniskowych, centralne ognisko jest obrazowane na siatkówce, a peryferyjne – za siatkówką. Peryferyjna siatkówka odbiera sygnał rozogniskowania, który powoduje poszerzenie osi oka i pogłębienie krótkowzroczności.
Projektowanie okularów z efektem rozogniskowania
Wielopunktowe okulary z mikrotransmisją defocus zostały zaprojektowane i wyprodukowane zgodnie z zasadą peryferyjnego defocusu krótkowzroczności, dzięki czemu obraz peryferyjny może padać przed siatkówkę. W tym czasie informacje przekazywane do gałki ocznej spowalniają wzrost osi oka. Różne badania wykazały, że efekt korekcji krótkowzroczności jest dodatnio skorelowany z czasem noszenia, dlatego zaleca się noszenie ich przez ponad 12 godzin dziennie.
Badania nad krótkowzrocznością z rozogniskowaniem optycznym na szeroką skalę wskazują, że dalekowzroczne rozogniskowanie obrazów siatkówkowych przyspiesza wzrost gałki ocznej, prowadząc do jej wydłużenia i rozwoju krótkowzroczności. Z kolei krótkowzroczne rozogniskowanie obrazów siatkówkowych spowalnia wzrost gałki ocznej. Ognisko padające przed siatkówkę z powodu krótkowzrocznego rozogniskowania może spowolnić wzrost gałki ocznej, ale nie może skrócić jej osiowej długości.
U nastolatków z długością osi oka nieprzekraczającą 24 mm idealne połączenie profilaktyki i kontroli krótkowzroczności może zapewnić prawidłową długość osi oka w wieku dorosłym. Jednak u osób z długością osi oka przekraczającą 24 mm, długości osiowej nie można skrócić.
Mikrosoczewkowe wiązki światła na soczewkach okularowych wytwarzają wewnątrz oka sygnały rozogniskowania, które są kluczowe dla złagodzenia rozwoju krótkowzroczności. Jednak obecność mikrosoczewek na soczewkach nie gwarantuje skuteczności; mikrosoczewki muszą najpierw działać efektywnie. Dlatego technologia produkcji i przetwarzania mikrosoczewek na soczewkach również testuje kunszt i technologię firm produkcyjnych.
Projektowanie mikrosoczewek wieloogniskowych
Wraz z pojawieniem się „teorii rozogniskowania” (defocus), główni producenci obiektywów stworzyli różne rodzaje soczewek rozogniskowujących. W ciągu ostatnich dwóch lat wprowadzono na rynek kolejne soczewki rozogniskowujące z mikrosoczewkami wieloogniskowymi. Chociaż wszystkie są soczewkami rozogniskowującymi z wieloma ogniskami, występują między nimi znaczące różnice w konstrukcji i liczbie punktów ostrości.
1. Zrozumienie mikrosoczewek
Podczas noszenia okularów jednoogniskowych światło padające bezpośrednio z daleka może padać na dołek środkowy, centralną część siatkówki. Jednak światło z obwodu, po przejściu przez pojedynczą soczewkę, nie dociera do tej samej płaszczyzny siatkówki. Ponieważ siatkówka ma krzywiznę, obrazy z obwodu pozostają za siatkówką. Na tym etapie mózg jest bardzo inteligentny. Po otrzymaniu tego bodźca, siatkówka instynktownie przesuwa się w kierunku obrazu obiektu, co powoduje cofnięcie się gałki ocznej, a tym samym ciągłe pogłębianie się krótkowzroczności.
Ważne jest, aby pamiętać:
1. Siatkówka ma za zadanie rosnąć w kierunku obrazu.
2. Jeżeli obraz centralnej części rogówki pada na siatkówkę, a obraz peryferyjny znajduje się za siatkówką, spowoduje to dalekowzroczność z rozogniskowaniem.
Funkcją mikrosoczewek jest wykorzystanie zasady skupiania światła z dodatkową soczewką dodatnią na obwodzie, aby przyciągać obrazy peryferyjne do przedniej części siatkówki. Zapewnia to wyraźne widzenie centralne, jednocześnie pozwalając obrazom peryferyjnym padać na przednią część siatkówki, tworząc trakcję na siatkówce w celach profilaktycznych i kontrolnych.
Ważne jest, aby pamiętać:
1. Niezależnie od tego, czy jest to soczewka peryferyjna rozogniskująca, czy mikrosoczewka wieloogniskowa, obie skupiają obrazy peryferyjne na przedniej części siatkówki, tworząc obwodowe rozogniskowanie krótkowzroczne, przy jednoczesnym zachowaniu wyraźnego widzenia centralnego.
2. Efekt zmienia się w zależności od stopnia rozmycia obrazów peryferyjnych padających na przednią część siatkówki.
2. Projektowanie soczewek mikrowklęsłych
W przypadku soczewek wieloogniskowych z mikrodefokusem możemy zaobserwować wiele punktów mikrodefokusu, które składają się z pojedynczych soczewek wklęsłych. Biorąc pod uwagę obecne procesy projektowe, soczewki wklęsłe można podzielić na: soczewki sferyczne o pojedynczej mocy, soczewki o niskiej mocy bez mikrodefokusu oraz soczewki o wysokiej mocy bez mikrodefokusu (ze znaczną różnicą mocy między centrum a peryferiami).
1. Efekt obrazowania soczewek o wysokiej rozdzielczości, bez mikrodefokusu, spełnia oczekiwania, zapewniając lepszą kontrolę krótkowzroczności.
2. Rozmycie nieostrych „obrazów”: Soczewki o wysokiej rozdzielczości, bez mikrodefokusu, tworzą wiązki światła, które nie skupiają się i rozchodzą. Jeśli sygnał przed siatkówką jest zbyt wyraźny, może zostać wybrany jako główny sygnał wzrokowy do patrzenia z bliska, powodując, że kolejne obrazy będą nieostre, charakterystyczne dla dalekowzroczności.
Zalety stosowania soczewek o wysokiej rozdzielczości i braku mikrodefokusa:
1. Stwarzając trudności w obrazowaniu dla mózgu, dzieci nie będą skupiać wzroku za pomocą mikrosoczewek, ale będą autonomicznie wybierać skupianie wzroku na przejrzystych częściach pomiędzy obszarem centralnym i obwodowym.
2. Tworzenie rozogniskowania krótkowzrocznego o odpowiedniej szerokości i grubości, co zapewnia lepszą przyczepność i skuteczniejszą kontrolę krótkowzroczności.
3. Zagrożenia związane z patrzeniem przez soczewki mikrowklęsłe
Największym problemem związanym z soczewkami korygującymi krótkowzroczność przy użyciu mikrosoczewek jest to, że dzieci mogą nie móc skupić wzroku na przedmiotach, korzystając z mikrosoczewek, co może mieć następujące niekorzystne skutki:
1. Wybór oglądania z bliska jako głównego sygnału wizualnego
2. Niewyraźne widzenie obiektów
3. Długotrwałe noszenie wpływające na regulacje
4. Prowadzi do nieprawidłowych dostosowań i dopasowania konwergencji
5. Nieskuteczna kontrola krótkowzroczności podczas patrzenia na bliskie obiekty
Podsumowując
Wraz ze wzrostem różnorodności soczewek wieloogniskowych z mikro-defocusem, wybór odpowiedniej soczewki staje się wyzwaniem. Niezależnie od konstrukcji soczewki, celem jest uzyskanie wyraźnego obrazu na siatkówce przy jednoczesnym utrzymaniu stałego i stabilnego sygnału defocusu przed siatkówką, aby spowolnić postęp krótkowzroczności i wydłużenie osiowe gałki ocznej. Kluczowe znaczenie mają jakość wykonania, technologia i kontrola jakości soczewek wieloogniskowych z mikro-defocusem. Soczewki niskiej jakości nie tylko nie spowalniają postępu krótkowzroczności i wydłużenia osiowego, ale także mogą wpływać na regulację, prowadząc do nieprawidłowego dopasowania konwergencji.
Czas publikacji: 21-06-2024