Widzenie obejmuje wiele aspektów, takich jak ostrość wzroku, widzenie barw, widzenie stereoskopowe i widzenie kształtów. Obecnie do korekcji krótkowzroczności u dzieci i młodzieży stosuje się głównie różne soczewki rozogniskowane, wymagające dokładnej refrakcji. W tym numerze pokrótce przedstawimy dokładność korekcji krótkowzroczności u dzieci i młodzieży, koncentrując się na minimalnym stopniu najlepszej ostrości wzroku w refrakcji, aby pomóc nam w doborze odpowiednich soczewek.optycznysoczewki.
Minimalny stopień najlepszej ostrości wzroku należy dokładnie przeanalizować, aby określić, kiedy korekcja wzroku do 1,5 jest właściwa, a kiedy bardziej odpowiednia jest korekcja wzroku poniżej 1,5. Wymaga to zrozumienia, w jakich sytuacjach wymagana jest dokładna refrakcja, a w jakich niedostateczna korekcja może być dopuszczalna. Należy również doprecyzować definicję najlepszej ostrości wzroku.
Określenie kryteriów norm ostrości wzroku
Zazwyczaj, mówiąc o ostrości wzroku, mamy na myśli widzenie form, czyli zdolność oczu do rozróżniania obiektów zewnętrznych. W praktyce klinicznej ostrość wzroku ocenia się przede wszystkim za pomocą tablicy ostrości wzroku. W przeszłości głównymi używanymi tablicami były międzynarodowe standardowe tablice ostrości wzroku lub tablice dziesiętne ostrości wzroku. Obecnie powszechnie stosuje się tablice ostrości wzroku w skali logarytmicznej, podczas gdy w niektórych zawodach specjalistycznych może być wymagana tablica ostrości wzroku typu C. Niezależnie od rodzaju użytej tablicy, ostrość wzroku zazwyczaj ocenia się w zakresie od 0,1 do 1,5, a tablica ostrości wzroku w skali logarytmicznej w zakresie od 0,1 do 2,0.
Oko widzące do 1,0 uważa się za standardową ostrość wzroku. Chociaż większość ludzi widzi do 1,0, istnieje niewielki odsetek osób, które mogą ją przekroczyć. Niewielka liczba osób widzi nawet tak wyraźnie, jak 2,0, a badania laboratoryjne sugerują, że najlepsza ostrość wzroku może sięgać 3,0. Jednak w ocenie klinicznej zazwyczaj uznaje się 1,0 za standardową ostrość wzroku, powszechnie określaną jako widzenie prawidłowe.
1 Odległość pomiaru
„Standardowa tablica logarytmicznej ostrości wzroku” określa, że odległość, z której należy przeprowadzać badanie, wynosi 5 metrów.
2 Środowisko testowe
Tablicę do pomiaru ostrości wzroku należy zawiesić w dobrze oświetlonym miejscu, tak aby jej wysokość była wyrównana tak, aby linia oznaczona „0” znajdowała się na wysokości oczu badanego. Osoba badana powinna znajdować się w odległości 5 metrów od tablicy, tyłem do źródła światła, aby uniknąć bezpośredniego padania światła na oczy.
3 Metoda pomiaru
Każde oko należy badać oddzielnie, zaczynając od prawego, a następnie lewego. Podczas badania jednego oka, drugie należy przykryć nieprzezroczystym materiałem bez wywierania nacisku. Jeśli badany może wyraźnie przeczytać tylko do 6. linii, wynik odnotowuje się jako 4,6 (0,4); jeśli może wyraźnie przeczytać do 7. linii, wynik odnotowuje się jako 4,7 (0,5) i tak dalej.
Należy zanotować minimalną linię ostrości wzroku, którą badany jest w stanie rozpoznać (ostrość wzroku badanego uznaje się za osiągniętą, gdy liczba prawidłowo zidentyfikowanych optotypów przekracza połowę całkowitej liczby optotypów w odpowiednim rzędzie). Wartość tej linii jest zapisywana jako ostrość wzroku danego oka.
Jeśli badany nie widzi wyraźnie litery „E” w pierwszym wierszu tablicy jednym okiem, należy poprosić go o poruszanie się do przodu, aż będzie mógł ją wyraźnie zobaczyć. Jeśli widzi ją wyraźnie z odległości 4 metrów, jego ostrość wzroku wynosi 0,08; z odległości 3 metrów – 0,06; z odległości 2 metrów – 0,04; z odległości 1 metra – 0,02. Ostrość wzroku w jednym oku wynosząca 5,0 (1,0) lub więcej jest uważana za prawidłową ostrość wzroku.
4 Wiek osoby badanej
Generalnie, rozwój refrakcji ludzkiego oka postępuje od dalekowzroczności do emmetropii, a następnie do krótkowzroczności. Przy prawidłowej akomodacji, ostrość wzroku dziecka bez korekcji wynosi około 0,5 w wieku 4-5 lat, około 0,6 w wieku 6 lat, około 0,7 w wieku 7 lat i około 0,8 w wieku 8 lat. Jednak stan wzroku każdego dziecka jest inny, a obliczenia powinny być dokonywane w oparciu o indywidualne uwarunkowania.
Należy pamiętać, że ostrość wzroku w jednym oku wynosząca 5,0 (1,0) lub więcej jest uważana za prawidłową. Prawidłowa ostrość wzroku niekoniecznie oznacza najlepszą ostrość wzroku badanego.
Różne potrzeby refrakcyjne w różnym wieku
1 Młodzież (6-18 lat)
Ekspert zauważył: „Niedostateczna korekcja może łatwo prowadzić do wzrostu dioptrii. Dlatego młodzież musi mieć odpowiednią korekcję”.
Wielu optometrystów stosowało nieco niższe recepty, tzw. niedokorekcję, podczas badań wzroku dzieci i młodzieży z krótkowzrocznością. Uważali, że w porównaniu z receptami z pełną korekcją, recepty z niedokorekcją są łatwiej akceptowane przez rodziców, ponieważ rodzice niechętnie zakładali dzieciom okulary o dużej mocy, obawiając się szybszego wzrostu dioptrii i stałego zapotrzebowania na nie. Optometryści uważali również, że noszenie okularów z niedokorekcją spowalnia postęp krótkowzroczności.
Niedokorekcja krótkowzroczności oznacza noszenie okularów o niższej mocy niż normalnie, co skutkuje skorygowaną ostrością wzroku poniżej normy 1,0 (bez osiągnięcia optymalnych standardów ostrości wzroku). Funkcja widzenia obuocznego u dzieci i młodzieży jest w fazie niestabilnej, a wyraźne widzenie jest niezbędne do utrzymania stabilnego rozwoju funkcji widzenia obuocznego.
Noszenie okularów z niedostateczną korekcją nie tylko utrudnia dzieciom i młodzieży wyraźne widzenie przedmiotów, ale także hamuje prawidłowy rozwój wzroku. Podczas patrzenia na przedmioty znajdujące się blisko, akomodacja i konwergencja są wykorzystywane w mniejszym stopniu niż normalnie, co z czasem prowadzi do pogorszenia funkcji widzenia obuocznego, zmęczenia wzroku i przyspieszenia postępu krótkowzroczności.
Dzieci nie tylko muszą nosić odpowiednio korygowane okulary, ale także, jeśli ich wzrok jest słaby, mogą potrzebować treningu widzenia, aby poprawić zdolność oka do skupiania wzroku, co złagodzi zmęczenie oczu i spowolni postęp krótkowzroczności spowodowany nieprawidłowym funkcjonowaniem ogniskowania. Pomaga to dzieciom osiągnąć wyraźne, komfortowe i trwałe widzenie.
2 młodych dorosłych (19-40 lat)
Teoretycznie, krótkowzroczność w tej grupie wiekowej jest stosunkowo stabilna, z powolnym tempem progresji. Jednak ze względu na czynniki środowiskowe, osoby spędzające dużo czasu korzystające z urządzeń elektronicznych są narażone na dalsze pogłębianie się krótkowzroczności. Zasadniczo, najniższa recepta niezbędna do uzyskania optymalnego widzenia powinna być głównym kryterium, ale możliwe jest jej dostosowanie w zależności od komfortu i potrzeb wzrokowych klienta.
Punkty do odnotowania:
(1) Jeśli podczas badania wzroku zaobserwuje się znaczny wzrost dioptrii, początkowy wzrost mocy korekcyjnej nie powinien przekraczać -1,00D. Należy zwrócić uwagę na objawy dyskomfortu, takie jak trudności w chodzeniu, zniekształcenie powierzchni podłoża, zawroty głowy, ostrość widzenia z bliska, ból oczu, zniekształcenie ekranu urządzeń elektronicznych itp. Jeśli objawy te utrzymują się po 5 minutach noszenia okularów, należy rozważyć zmniejszenie mocy korekcyjnej, aż do momentu, gdy będzie ona komfortowa.
(2) W przypadku osób wykonujących zadania o dużym stopniu trudności, takie jak prowadzenie samochodu czy oglądanie prezentacji, a klient czuje się komfortowo z pełną korekcją, zaleca się zastosowanie odpowiedniej korekcji. W przypadku częstego korzystania z urządzeń elektronicznych z bliska, należy rozważyć zastosowanie soczewek cyfrowych.
(3) W przypadku nagłego pogorszenia krótkowzroczności należy pamiętać o możliwości wystąpienia skurczu akomodacyjnego (pseudokrótkowzroczności). Podczas badania okulistycznego należy potwierdzić najniższą wymaganą receptę dla optymalnej ostrości wzroku w obu oczach, unikając nadmiernej korekcji. W przypadku problemów ze słabą lub niestabilną ostrością wzroku po korekcji, należy rozważyć przeprowadzenie odpowiednich testów czynnościowych wzroku.
3 Osoby starsze (w wieku 40 lat i powyżej)
Ze względu na osłabienie zdolności akomodacji oka, w tej grupie wiekowej często występuje starczowzroczność. Oprócz skupienia się na recepcie na widzenie w dali, ważne jest, aby przy doborze okularów dla tej grupy wiekowej zwrócić szczególną uwagę na korekcję widzenia w bliży i uwzględnić zdolność klienta do adaptacji do zmian w recepcie.
Punkty do odnotowania:
(1) Jeśli pacjent uważa, że jego obecna recepta jest niewystarczająca i ma większe zapotrzebowanie na widzenie w dali, po potwierdzeniu recepty na widzenie w dali, kluczowe jest sprawdzenie widzenia w bliży. W przypadku wystąpienia objawów zmęczenia wzroku lub pogorszenia widzenia w bliży z powodu zmniejszonej zdolności akomodacji, należy rozważyć przepisanie pary progresywnych soczewek wieloogniskowych.
(2) W tej grupie wiekowej zdolność adaptacji jest niższa. Upewnij się, że każde zwiększenie krótkowzroczności nie przekracza -1,00D. Jeśli dyskomfort utrzymuje się po 5 minutach noszenia okularów, rozważ zmniejszenie mocy korekcji do momentu, aż będzie ona komfortowa.
(3) U osób powyżej 60. roku życia mogą występować zaćmy różnego stopnia. W przypadku odchylenia w skorygowanej ostrości wzroku (<0,5) należy podejrzewać zaćmę u klienta. Konieczne jest szczegółowe badanie w szpitalu w celu wykluczenia wpływu chorób okulistycznych.
Wpływ funkcji widzenia obuocznego
Wiemy, że wyniki uzyskane w badaniu wzroku odzwierciedlają stan refrakcji oczu w danym momencie, co zazwyczaj zapewnia wyraźne widzenie w odległości badanej. Podczas codziennych czynności, gdy musimy widzieć obiekty z różnych odległości, potrzebujemy korekcji oraz konwergencji-dywergencji (udziału funkcji widzenia obuocznego). Nawet przy tej samej mocy refrakcji, różne stany funkcji widzenia obuocznego wymagają różnych metod korekcji.
Typowe nieprawidłowości widzenia obuocznego można podzielić na trzy kategorie:
1 Odchylenie oczu - Zez
Do nieprawidłowości w funkcjonowaniu widzenia obuocznego mogą należeć: niewystarczająca konwergencja, nadmierna dywergencja i prosta egzoforia.
W takich przypadkach zasadą jest stosowanie odpowiedniej korekcji i uzupełnianie jej treningiem wzroku mającym na celu poprawę zdolności konwergencji obu oczu oraz złagodzenie zmęczenia wzroku wywołanego nieprawidłowościami widzenia obuocznego.
2 Odchylenie oczne - Ezoforia
Do nieprawidłowości w funkcjonowaniu widzenia obuocznego mogą należeć: nadmierna konwergencja, niewystarczająca dywergencja i prosta ezoforia.
W takich przypadkach zasadą jest rozważenie niedostatecznej korekcji przy jednoczesnym zapewnieniu prawidłowego widzenia. Jeśli zadania wymagające widzenia z bliska są częste, można zastosować soczewki cyfrowe. Dodatkowo, uzupełnienie treningu wzrokowego o trening poprawiający zdolność dywergencji obu oczu może pomóc złagodzić zmęczenie wzroku wynikające z zaburzeń widzenia obuocznego.
3 Anomalie akomodacji
Należą do nich głównie: niedostateczna akomodacja, nadmierna akomodacja, dysfunkcja akomodacji.
1 Niewystarczające zakwaterowanie
Jeśli chodzi o krótkowzroczność, należy unikać nadmiernej korekcji, zapewnić sobie komfort i rozważyć niedostateczną korekcję w zależności od sytuacji podczas noszenia okularów. Jeśli chodzi o dalekowzroczność, należy starać się maksymalnie skorygować wadę nadwzroczności, nie wpływając przy tym na ostrość widzenia.
2 Nadmierna akomodacja
W przypadku krótkowzroczności, jeśli soczewka sferyczna o najniższej wartości ujemnej, zapewniająca najlepszą ostrość wzroku, jest nietolerowana, należy rozważyć niedokorekcję, szczególnie u dorosłych, którzy pracują głównie przez długi czas z bliska. W przypadku nadwzroczności, należy spróbować w pełni skorygować wadę wzroku bez wpływu na ostrość widzenia.
3 Dysfunkcja akomodacji
W przypadku krótkowzroczności, jeśli soczewka sferyczna o najniższej wartości ujemnej, zapewniająca najlepszą ostrość wzroku, nie jest tolerowana, należy rozważyć niedokorekcję. W przypadku nadwzroczności, należy spróbować w pełni skorygować wadę wzroku bez wpływu na ostrość wzroku.
Podsumowując
WJeśli chodzi o zasady optometrii, musimy wziąć pod uwagę szeroki zakres czynników. Biorąc pod uwagę wiek, musimy również wziąć pod uwagę funkcję widzenia obuocznego. Oczywiście istnieją szczególne przypadki, takie jak zez, niedowidzenie i anizometropia refrakcyjna, które wymagają osobnego rozważenia. W różnych okolicznościach osiągnięcie optymalnego widzenia stanowi wyzwanie dla umiejętności technicznych każdego optometrysty. Wierzymy, że dzięki dalszej nauce każdy optometrysta może kompleksowo ocenić i przedstawić dokładne dane dotyczące recepty.
Czas publikacji: 04.07.2024